sabir-ve-deneme

Sabır ve Deneme

Zorluklarla mücadele ederken, zaman iki yönde akar: Birey, geçmişten ders çıkarır ve geleceği yeniden planlar. Hayatının sonraki dönemi için, başına gelenlerden önceki iyilik haline geri dönmeyi arzular. Yılmazlık, iyileşme sabrını yeniyi deneyimleme öğretisiyle birleştiren, bir olgunlaşma yolculuğudur. Gelişim psikoloğu Ann S. Masten, yılmazlığı “ordinary magic” (sıradan sihir) olarak tanımlar. Çünkü sanıldığı gibi sıra dışı bir beceri değildir. Yılmazlık sihrini gerçeğe dönüştürecek potansiyele herkes sahiptir. Tıpkı 2015’te yapılan sıra dışı yolculuk gibi. Dağcı Tommy Caldwell ve Kevin Jorgeson bir ilki gerçekleştirdi. Yolculukları Yosemite Milli Parkı’ndaki El Capitan Dağı’nın Şafak Duvarı’nda başladı ve yine burada sonlandı. Dünyanın en zorlu rotası kabul edilen, yaklaşık bir kilometre yüksekliğindeki bu granit duvara serbest tırmanış yaptılar. Tırmanırken ip ve benzeri araçları ilerlemek için değil, yalnızca düşüş anında kendilerini korumak için kullandılar. Şafak Duvarı’nın serbest tırmanış rotasını oluşturmak yedi yıl, bu rotayı tırmanmak 19 gün sürdü. Yolculuk boyunca iki tırmanışçı duvar çadırlarında yaşadılar. Rotayı 32 aşamaya bölmüşlerdi. Geçemedikleri her aşamayı yeniden tırmanarak ilerlediler. Caldwell, Şafak Duvarı’ndan önce El Capitan’daki neredeyse tüm serbest tırmanış rotalarını tamamlamış, hızlı tırmanma rekoru dahi kırmıştı. Jorgeson, kısa kaya tırmanışçısıydı ve El Capitan’a hiç serbest tırmanış yapmamıştı. İkili 14 aşamayı geride bırakırken, Caldwell 15.’yi de tamamladı. Ancak Jorgeson ilerlemeyi bir türlü başaramıyordu. Zamanla bir sorun daha ortaya çıktı. Tırmanışın bazı takipçileri Jorgeson’ın Caldwell’i engellediğini düşünmeye başladı. Caldwell bir süre yalnız ilerledi, fakat 20. aşamayı tamamlamasının ardından bu yolculuğa Jorgeson olmadan devam etmeme kararı aldı. Yol arkadaşını geride bırakmayacaktı. Bu kararı Jorgeson’ı memnun etse de, üzerindeki baskıyı artırdı. Önündeki engeli aşmak için ne yapacaktı? Bu sıra dışı hikâyenin sıra dışı kahramanlara değil, sıradan çözümlere ihtiyacı vardı. Jorgeson kendilerini filme alan ekibin bir üyesinden başarısız denemelerinin video kaydını istedi. Kaydı incelediğinde, sağ ayağının olması gereken pozisyonda durmadığını, ayaklarının hamle sırasını değiştirmesi gerektiğini fark etti. Diğer zorluk parmaklarındaki yaralardı. Sardığı bantlar tırmanışı sırasında açılıyordu. Hafta boyunca tırmanışçılardan tavsiye alıp parmaklarını nasıl daha iyi bantlayabileceğiyle ilgili denemeler yaptı. Çadırda kaldığı her saat onu hedefinden uzaklaştırmasına rağmen, Jorgeson da Caldwell gibi kritik bir karar aldı. Tırmanmayı tekrar denemeden önce parmaklarının iyileşmesini bekleyecekti. İki gün boyunca hiç deneme yapmadan çadırında dinlendi. Mücadelesinde bir haftayı geride bıraktığında, 15. aşamayı tamamlamayı başardı. Sabrı ve öğrendiklerini uygulama arzusu Jorgeson’ı olgunlaştırdı. Jorgeson sorunu tüm yönleriyle kavrayıp çözmek için, çevresindeki sınırlı görünen ancak sınırları aşan kaynaklara başvurmaktan çekinmedi. Caldwell, Jorgeson’ın geçemediği engellerin hatırlatıcısı, aynı zamanda en büyük destekçisiydi. Yılmazlıkla ilgili belki de en büyük yanılgı, kişinin vereceği mücadelede tümüyle yalnız kalacağını sanmasıdır. Oysa yalnızlık zihinde başlar. Akıl olumsuz duyguyla barışıp yeni bilgiyle beslendikçe, kendi dışındaki akıllarla zenginleşir ve hamle alanını genişletir. Şafak geçmişten geleceğe, gün bitiminin en karanlık anından doğacak günün aydınlığına uzanır. Güneş aynı doğar, fakat uyanılan gün farklıdır. Her yeni günde yeniden denemeye imkân vardır. Sıradan sihri ortaya çıkaran denemekten vazgeçmemektir.

Yazı: Uzman psikolog, araştırmacı, yazar Handan Odaman Uşaklıgil

 

 

Önceki Yazılar

Emeklilikte Değişim

Sonraki Yazılar

Beşinci Tadın Gizemi: Umami