cocugunuz-zorbaliga-mi-maruz-kaliyor

ÇOCUĞUNUZ ZORBALIĞA MI MARUZ KALIYOR?

 

 

Akran zorbalığı olaylarında en sık rastlanan problem, zorbalığın ebeveynler tarafından uzun süre fark edilmiyor olması. Zorbalığa uğrayan çocuklar çoğu zaman zorbadan veya ailelerinin tepkilerinden korkarak şiddeti saklıyorlar. İlkokul ikinci sınıfta akran zorbalığına maruz kaldığını söyleyen Çiğdem, “30 yıl geçmesine rağmen hâlâ yaşadıklarımı hatırlamak beni rahatsız ediyor. Ailemin vereceği tepkiden korkup uzun süre gizlemiştim. Açıkladığımda ise ailemden tahmin ettiğim gibi destek görememiştim. Uzun yıllar bu konuda konuşamadım. Şimdi rahat rahat anlatıyorum ve kızlarımın herhangi bir durumda çekinmeden bana gelmeleri için çabalıyorum” diyor.

Uzman psikolog Deniz Bayel, bazı çocukların yaşadıkları problemi anne ve babalarıyla paylaşmaya daha açık olduğunu, bazılarının ise yaşadıklarını paylaşmaktan çekindiğini, utandığını veya korktuğunu söylüyor. Bayel, ebeveynlerin dikkat etmesi gereken noktaları şöyle özetliyor: “Öncelikle uyarı işaretlerine dikkat edin. İçine kapanma, kendisiyle ilgili olumsuz ifadeler kullanma, okula gitmek istememe, notlarda düşüş, daha önce keyifle yaptığı aktivitelerden zevk almama, stresle ilişkili karın ağrısı, baş ağrısı, iştahsızlık gibi fiziksel problemler, uyku problemleri, kıyafet veya eşyalarında bir takım yırtıklar, bedeninde ezik, morluk veya yara izleri, normal düzenin dışında para, yiyecek, okul eşyası talepleri gibi belirtiler çocuğun bir sorun yaşadığı anlamına gelebilir.” Böyle bir durumla karşılaşıldığında öncelikle yapılması gereken, çocuğun duygularını ve yaşadıklarını paylaşabilmesi için uygun, sıcak, destekleyici bir iletişim ortamı oluşturmak. Bunu sağlamak için, çocuk sakince, herhangi bir tepki verilmeden dinlenmeli, yaşanan durumun ne olduğunu anlamak için basit sorular sorulmalı ve edinilen bilgiler geri özetlenmeli.

Paylaşım esnasında, “Arkadaşlar arasında böyle şeyler olur, abartma”, “Sen de ona vur”, “Önce sen mi o çocuğa bir şey yaptın?” gibi olayı basite indirgeyen, karşı şiddet içeren ya da suçlayıcı ifadelerden kaçınmaya özen gösterin. Çocuğun kendini güvende hissetmesine yardımcı olmak için, yaşadığı şeyleri paylaşmasından duyduğunuz memnuniyeti ifade edin ve destek için yanında olduğunuzu vurgulayın. Vakit kaybetmeden öğretmeni ve okulun psikolojik danışmanıyla irtibata geçin ve çözüm yolu bulunması için işbirliği yapın. Sonrasında, çocukla düzenli iletişim kurmaya devam edip üzerinde baskı oluşturmadan yaşadığı durumun tekrarlanıp tekrarlanmadığını takip etmeye dikkat edin.

Bunlara ek olarak, çocuğa benzer bir durumda karşılaştığında kullanabileceği, kendine güvenini artıracak, şiddet içermeyen bazı yaklaşım yöntemleri öğretebilirsiniz: Davranışı görmezden gelip ortamdan uzaklaşmak, kararlı bir ses tonu ve yüz ifadesiyle “Hayır, yaptığın şeyden hoşlanmıyorum” demek, diğer arkadaşlarının yanına gitmek veya çevresindeki bir öğretmen veya yetişkinden destek almak gibi.

Zorbalığa uğrayan çocuğun okul saatleri dışındaki motivasyonunu sağlama görevi ise ebeveyne düşüyor. Çocuğun arkadaşlık kavramından kopmaması, arkadaşlık ilişkilerini güçlendirmesi ve okul dışında da sevdiği arkadaşlarıyla görüşmesi süreci daha kolay atlatmasını sağlıyor. İlgi alanlarına uygun spor, sanat gibi sosyal aktiviteler çocuğun özgüven problemini ortadan kaldırmasına yardımcı oluyor.

 

 

Önceki Yazılar

CEYDA DÜVENCİ SORULARIMIZI YANITLIYOR

Sonraki Yazılar

MASALLAR ARACILIĞIYLA KENDİNİZİ KEŞFEDİN